Birini gördüm sanki , dönüp baktım kimse yok . Bir ses duydum sanki etrafa baktım kediler , köpekler , ağaç dallarının rüzgarda savruluşu görünürde başka da bir şey yok .
Yürüyorum etraf ıssız ve sessiz yine o ses . Bu sefer daha şiddetli ' Hayat ' diye çınlıyor . Beni çağırıyor , kalbim yerinden çıkacak gibi çarpıyor , mideme kramp girdi . Yığılıp kalmışım öylece .
Uyandığımda gerçek mi hayal miydi ayırt edemiyorum . Etrafımda bir sürü maskelenmiş yüz hiç birini tanımıyorum . Onların uğultusunda , Onun sesini ayırt ediyorum . Beni çağırıyor , körfezin sularında ufka doğru birlikte yol almaya . ' Bana biraz zaman ver , dostlarımla , ailemle , evimle , odamla vedalaşmalıyım' diyorum . Bekliyor , bekliyor , bekliyor... Ayrılamıyorum canımdan çok sevdiklerimden , gidiyor.
Aradan zaman geçiyor , bir bakıyorum ki etrafımda kimsecikler kalmamış . O gitti , ben bittim . O gitti , ben benliğimi yitirdim . Sesleniyorum O'na Sensiz ve sahipsiz kaldım dön gittiğin yerlerden beni de al o uzak diyarlara , Birlikte bakalım gök yüzünden tüm insanlığa ...
O duymayacak biliyorum ama hissedecek ruhunun derinliklerinde bu sessiz çığlıklarımı .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder